Το σημείωμα συνοψίζει τα βασικά αποτελέσματα της μελέτης που εκπονήθηκε κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Ολοκληρώνεται με δέσμη συστάσεων πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της χρηματοδότησης της ΕΕ μετά το 2020.
Από τις Συνθήκες του 1970 και του 1975 και μετά, ο ρόλος του Κοινοβουλίου στη διαδικασία του προϋπολογισμού έχει σταδιακά ενισχυθεί. Η Συνθήκη της Λισαβόνας έδωσε στο Κοινοβούλιο ισότιμο λόγο με εκείνον του Συμβουλίου για ολόκληρο τον προϋπολογισμό της ΕΕ.
Αυτή η έρευνα είναι η δεύτερη σε μια σειρά μελετών που παράγει η EPRS (Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Ερευνητική Υπηρεσία) με θέμα την δημογραφική προοπτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Η δημογραφία μετράει. Η οικονομία, η αγορά εργασίας, το σύστημα υγείας, οι συντάξεις, το περιβάλλον, η διαγενεακή δικαιοσύνη και τα εκλογικά αποτελέσματα – είναι όλα οδηγούμενα από την δημογραφία. Η ΕΕ έχει δει τον πληθυσμό της να αυξάνεται σημαντικά – κάτα ένα τέταρτο από το 1960 – και αυτή την στιγμή αποτελείται από πάνω από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Παρά ταύτα, ξεκινάει πλέον να παραμένει στάσιμος, ενώ η τεπέτειτα πορεία του αναμένεται καθοδική. Με την συνεχή και σημαντική αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, η ΕΕ εκπροσωπεί ένα μειωμένο ποσοστό του πληθυσμού. Επίσης ο πληθυσμός της ΕΕ γερνάει δραματικά , αφού το προσδόκιμα ζωής αυξάνεται και το ποσοστό γονιμότητας φαίνονται μειωμένα σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό το γεγονός έχει σημαντικό αντίκτυπο σε διάφορες περιοχές ενδιαφέροντος όπως η οικονομία, το σύστημα υγείας και οι συντάξεις. Η ελεύθερη μετακίνηση μέσα στην ΕΕ και η μετανάστευση από τρίτες χώρες μπορούν επίσης να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα στην διαμόρφωση της δημογραφίας στα Κράτη Μέλη και τις περιοχές τους. Στο τρέχον έτος εξετάζεται το θέμα των συντάξεων. Υπογραμμίζει ότι, ενώ οι εθνικές μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισαν με μεγάλη επιτυχία ζητήματα γύρω από τη βιωσιμότητα των συνταξιοδοτικών συστημάτων, εξακολουθούν να υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με την επάρκεια των συντάξεων, ιδίως στο μέλλον.
Από τις 23 και έως και τις 26 Μαΐου 2019, 427 εκατομμύρια πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν την ευκαιρία να ψηφίσουν για τα Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αυτή ήταν η ένατη φορά που οι Ευρωπαίοι πολίτες μπορούσαν να ψηφίσουν άμεσα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και λήψης αποφάσεων οι οποίοι θα τους εκπροσωπήσουν στην πολιτική της ΕΕ. Οι ευρωπαϊκές εκλογές είναι συνεπώς ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στον κύκλο της Ευρωπαϊκής πολιτικής. Ενόψει των φετινών Ευρωπαϊκών εκλογών και τις αναμενόμενες προκλήσεις για το καινούργιο Κοινοβούλιο, πολλοί Ευρωπαίοι παρατηρητές αποδίδουν ιδιαίτερη ιστορική σημασία σε αυτές τις ένατες Ευρωπαϊκές εκλογές. Κοιτώντας στο παρελθόν, αν και οι πρώτες Ευρωπαϊκές εκλογές πραγματοποιήθηκαν σχεδόν σαράντα χρόνια πριν, το 1979, το ταξίδι στις Ευρωπαϊκές εκλογές ήταν μακρύ και περίπλοκο.
Αυτή η έρευνα αποσκοπεί στο να καλύψει το κενό στην έρευνα της ανάπτυξης των πολιτικών ομάδων, που έχουν γίνει κύριο συστατικό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στην πραγματικότητα, η δημιουργία πολιτικών ομάδων μπορεί να εντοπιστεί στην Απόφαση τον Ιούνιο του 1953 της Κοινής Συνέλευσης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, πρόδρομος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με σκοπό να επιτραπεί στα μέλη η δημιουργία τριών πολιτικών ομάδων – Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλιστές, και Φιλελεύθεροι – και με αυτόν τον τρόπο να ξεκινήσει η δημιουργία υπερεθνικών δεσμών μεταξύ των Μελών. Επιπροσθέτως, η έρευνα επικεντρώνεται στην περίοδο από τις πρώτες άμεσες εκλογές, το 1979, μέχρι και την ογδόη κοινοβουλευτική περίοδο και περιλαμβάνει στοιχεία σχετικά με την ένταξη στην ομάδα, τους προέδρους των επιτροπών ανά ομάδα σχετικά με το προσωπικό των πολιτικών ομάδων και τη χρηματοδότηση που παρέχεται στις πολιτικές ομάδες και στα συνδεδεμένα ευρωπαϊκά πολιτικά ιδρύματα.
Οι πίνακες που ακολουθούν παρουσιάζουν τα βασικά στατιστικά δεδομένα σε διάφορους τομείς που σχετίζονται με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική (ΚΑλΠ), και συγκεκριμένα: στον αλιευτικό στόλο των κρατών μελών της ΕΕ το 2017 (Πίνακας Ι), στην κατάσταση της απασχόλησης στους τομείς της αλιείας (2015), της υδατοκαλλιέργειας (2014) και της επεξεργασίας αλιευμάτων (2016) (Πίνακας ΙΙ), στην παραγωγή, εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας το 2016 (Πίνακας ΙΙΙ), στη φαινόμενη κατανάλωση προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας το 2016 (Πίνακας ΙV) και στην κατανομή πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας κατά την περίοδο 2014-2020 (Πίνακας V).
Από τους πρώτους ζωγραφικούς πίνακες σε καμβά μέχρι την παραγωγή μουσικών οργάνων και τον σύγχρονο κινηματογράφο, η τέχνη όπως την γνωρίζουμε, θα ήταν απλώς αδύνατη χωρίς τις βάσεις στην ιστορική μνήμη της τεχνολογικής ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Το αντίστροφο αυτής της σχέσης είναι επίσης σημαντικό, με τις τέχνες να δημιουργούν την καινοτομία και να προωθούν την ουσιαστική ζήτηση για προϊόντα τεχνολογίας. Κατά την διάρκεια της δουλειάς τους, οι καλλιτέχνες αναπτύσσουν καινούργιες τεχνικές και διευρύνουν τα όρια της δημιουργικότητας με διαφορετικούς τρόπους που μπορούν να προκαλέσουν νέες οδούς κατεύθυνσης στην τεχνολογική ανάπτυξη.
Η Ολοκληρωμένη Θαλάσσια Πολιτική (ΟΘΠ) είναι μια ολιστική προσέγγιση όλων των πολιτικών της ΕΕ που αφορούν τη θάλασσα. Βάσει της ιδέας ότι η Ένωση, συντονίζοντας τις πολιτικές της, μπορεί να αποκομίσει περισσότερα οφέλη από τις θάλασσες και τους ωκεανούς με μικρότερο αντίκτυπο στο περιβάλλον, η ΟΘΠ καλύπτει διάφορους τομείς όπως η αλιεία και η υδατοκαλλιέργεια, η ναυτιλία και οι θαλάσσιοι λιμένες, το θαλάσσιο περιβάλλον, η θαλάσσια έρευνα, η υπεράκτια παραγωγή ενέργειας, η ναυπηγική βιομηχανία και οι κλάδοι της βιομηχανίας που σχετίζονται με τη θάλασσα, η θαλάσσια επιτήρηση, ο θαλάσσιος και ο παράκτιος τουρισμός, η απασχόληση, η ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών, καθώς και οι εξωτερικές σχέσεις στις θαλάσσιες υποθέσεις.
Ως δεύτερος πυλώνας της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ), η πολιτική της ΕΕ για την αγροτική ανάπτυξη έχει σχεδιαστεί με στόχο τη στήριξη των αγροτικών περιοχών της Ένωσης και την αντιμετώπιση των ποικίλων οικονομικών, περιβαλλοντικών και κοινωνικών προκλήσεων του 21ου αιώνα. Χάρη σε μεγαλύτερη ευελιξία (σε σύγκριση με τον πρώτο πυλώνα), οι περιφερειακές, εθνικές και τοπικές αρχές μπορούν να καταρτίζουν τα μεμονωμένα τους επταετή προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης με βάση έναν ευρωπαϊκό «κατάλογο επιλογής μέτρων». Σε αντίθεση με τον πρώτο πυλώνα, ο οποίος χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από την ΕΕ, τα προγράμματα του δεύτερου πυλώνα συγχρηματοδοτούνται από ταμεία της ΕΕ και από περιφερειακά ή εθνικά ταμεία.