Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διασφαλίζει την αποτελεσματικότερη προστασία των θυμάτων εγκληματικών πράξεων
Πολωνός τουρίστας στο Παρίσι πέφτει θύμα ληστείας και τραυματίζεται σοβαρά. Ιταλός έφηβος υφίσταται επίθεση μπροστά από τον σταθμό του μετρό στο Ελσίνκι. Σε όλη την ΕΕ, υπολογίζεται ότι, κάθε χρόνο, μπορούν να πέσουν θύματα σοβαρών εγκληματικών πράξεων περί τα 75 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα περιστατικά αυτά μπορούν να έχουν καταστροφικές σωματικές, συναισθηματικές και οικονομικές συνέπειες για τα θύματα και τις οικογένειές τους. Όταν συμβαίνουν δε στο εξωτερικό, η διαφορά νοοτροπίας, γλώσσας και νομοθεσίας ενδέχεται να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. Από ποιον θα ζητήσουν βοήθεια τα θύματα; Ποια είναι τα δικαιώματά τους; Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς διακρίσεις σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Η αρχή αυτή επιβεβαιώθηκε στην ιστορική υπόθεση Cowan κατά Δημόσιου Ταμείου, στην οποία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απεφάνθη, το 1989, ότι τα θύματα δικαιούνται αποζημίωσης ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους. Είτε κάποιος αποτελέσει θύμα ληστείας, είτε τραυματιστεί λόγω τρομοκρατικής επίθεσης, όλα τα θύματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, να τους παρέχεται προστασία και στήριξη, και να μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Η ισχύουσα όμως νομοθεσία στην ΕΕ είναι συχνά ανομοιογενής, και δεν καλύπτει πάντοτε τις εν λόγω βασικές ανάγκες. Για το λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε προχθές, 18 Μαΐου, μια δέσμη μέτρων για τη διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου δικαιωμάτων, στήριξης και προστασίας των θυμάτων σε ολόκληρη την ΕΕ, ανεξάρτητα από την προέλευση ή τον τόπο διαμονής τους. Από την έναρξη ισχύος της συνθήκης της Λισαβόνας, η ΕΕ διαθέτει ρητές αρμοδιότητες να νομοθετεί για τα δικαιώματα των θυμάτων εγκληματικών πράξεων.
